Circunstancias

Unha mirada de ollos verdes desesperanza.
Frío vello.
Rachas no corazón.
Non sei quererte mellor
pero si dabondo.

Doenzas

Asumir os días cun estómago achicado e un mareo de barco do Gran Sol.
Esperar á noite para non durmir e deitar a cara de pouca gana, para mañán sen deixar esclarecer, erguerme, querendo curarme de todo, menos de ti.

Deleite

Hoxe canta novas letras un poeta,
Embobadita estoy...

Fondo

Novembro anda triste, cun carnaval na cara para disimular este sentir rendido á desgana.

Novembro alíase coas témporas, que escurecen primeiro as tardes e non deixan ver o carís insulso e desmentido.

Novembro está de NON,

e apóucame.

Pegadas

A señora Xoana, di que lle acorda como me levabas da man e ías razoando comigo de todo canto eu preguntaba, que non era pouco:

- Fita eses ollos grandes en quen lle fala, e presta tanta atención que non dá un contado contos señora Xoana, leva un o día contándolle e falándolle, cando estou na casa escuso outro labor, todo lle inquieta, é coma unha bubela.

Hoxe en silencio están, dous ollos grandes mirando o teu nome en granito, rodeado de “velloritas” túas e miñas.

Síntome soa. Sigo chea de inquietudes, que ninguén me pode explicar.
Detesto estes días de mais, onde me afoga a dor de botarche tanto de menos.

Maneiras

Así que lle chamou mentireiro, marchou campante.
El quedou coa cara de quen leva un moquete sen esperar, cun xesto desencaixado. Non lle dixera nada máis ca iso. MENTIREIRO, en letras grandes e no ton que acostumaba a usar cando dicía as cousas segura e certa. Para iso tiña un don especial. Sabía desencaixar a un cunha palabra, unha soa, que parecía enumerar unha restra de consignas proporcionadas con cada sílaba da mesma, e a culpabilidade era unha traca que estoupaba no pensamento.
Acababa as frases con puntos supensivos... deixando sempre algo gardado na última palabra, e xogaba sempre co tempo que lle daba a razón cando ela quería.
Non facía mais mal ca ese. Decir a verdá en triscos e calar en intervalos.

Portes debidos

Busco un apoio incondicional que nunca teño, porque quen había estar non está. Hai unha órbita temperamental que me rolda “facendo eses” que me deixa indiferente na disposición do tempo. A madrugada vive pendente do abrente, o serán espera ansioso a noite e unha restra de horas sen intención pasan para gastar os resto do día.
Hoxe sentir algo é unha quimera de desventura, convencionalismos e culpas. “Hoxe” pásalle diante a “mañá”, cunha gloria arrepentida de gañar, ca morriña dun tempo pasado, e un espeto cravado no corazón.

Hoxe é un deses días transparente para mirar, o envés do mal pago, o retruque da verdade, todos os fundamentos de perdición, e a capacidade de vulnerabilidade dun motín de sentimentos pelexados.
Alguén me dirá que todo cambiará e irá a ben, mentres eu ceibarei un sorriso atómico, dedicado a todos os que non ven o meu armamento de fiel desconfianza.