Misma

Gustábache a música moito, eu poñía Julio Iglesias que lle gustaba a túa tía e teu pai collíache no colo porque apenas andabas e se che pousaba un pouco no chan fartábaste de remoer o cú...

Vaira

Marchar e viaxar co meu saber como mapa da realidade, buscando o atractivo tremendo dunha palabra infalible que suprima a indecisión e a dúbida.
E volver co corazón embalado e a alma en aluguer.

Xeografía persoal

Queda o dito, na maneira que se dixo, os papeis en carpetas e o tempo a disposición.
Confeso que na maleta levo tristura abonda.
Súo gotas de frío.
A desesperación tenme os intentos collidos.

Límites temidos

Detesto eses días nos que me envalento e me asaño, por límites superados.
Eses días nos que o xenio marca o ritmo do corazón, e afía a lingua que corta.
Que se aparten en quente, os que perderon os argumentos, os que menten cheos de razón, os que non cren nas verdades, e aqueles que non se deron conta de que o Big Bang foi unha explosión.

E cando chegue a noite, falando en silencio, acurrucada nun lado frío, será cando teña medo.

Sentencias

Sola, no tempo que cada un quere para si, camiño polos lugares de sempre.

O vento difunde as confidencias de quen vive de virtudes en dossier, mentres as pombas, andan á roda no medio da rúa, en cortexo, coa pluma en abanico e o peito inchado.
As amasadoras poñen ritmo as reformas dos que escunchan os cartos que non computan na crise.
Un can lambe restos dun paquete de donnetes, e as formigas carrexan as frangullas.
Os escaparates ofertan rebaixas en roupa de manga larga, aproveitando a campaña de ceos anubrados nunha primavera desconforme.
Unha pedra “espabilapampos” levántase no empedrado, e faille a propaganda ó cartel de “con sólo un paso puede volar” dunha axencia de viaxes.

Non teño máis que facer que mirar o tempo pasar e conservar a lealdade da conciencia que che avisa:

- En canto poida, ireime.

- Ti que dis!!!, estás tola?

Dificultades

"También esta noche, tierra, permaneciste firme. Y ahora renaces de nuevo a mi alrededor. Y alientas otra vez en mi la aspiración de luchar sin descanso por una altísima existencia". (Fausto)

“Póusase a anduriña na corta onda do cuco”

Pedías bicos como regalo, e cun bico rías e acendían os teus ollos azuis intensos de pillabán.
Eu era a túa cómplice, argalleira de contos que ninguén conta, e seguidora da nosa tolería conforme, na que nos entendíamos moi ben.
Todos os días chamabas e preguntabas por min sentado na túa cadeira azul da que non te querías erguer ata que eu ía a buscarte

E cando chegaba decías

- Ah carallo! , dou o cuco cá anduriña...