Mírote ir, cun destacamento que controla os teus pasos, que te adora dun xeito egoísta, que espera de ti o que sempre pareces dar e ninguén leva.Aparto, levando a alma en silencio por outra ruta pola que non andes ti, esperando un cruce de camiños que me enfronte a verte nun casual sortudo, e gardar os segundos do teu mirar coma un premio de lotería non cuantificada.