No medio dun recital de costumes e usanzas eu sigo sen telas todas comigo.Aposto polo mutismo para non ser discordante, e miro como todos se afán as súas comenencias.
A cabeza é un proxector de imaxes curativas que fan máis liviáns os momentos de desacougo. Gosto de poder recordar os cachiños de aloumiño, e confórmome con seguir tendo recordo.
Aquí nada é cor de rosa, os bicos seguen indo caros, as bocas falan de menos e os ollos disimulan.
Agora espera un barco grande, e eu que son de mar, quedaba con gusto en terra.