É difícil

ocultar que me doe ata o alento
proxectar cando miro que todo vai ben

conseguir consenso entre o que penso e o que conviría pensar

ter que preguntarme se quizais debería esquecelo todo
mirar para diante volvendo a cada paso a vista atrás

falar con segundas, sen dicir as primeiras
ser valente emboutada de medo
botarte de menos ollándote cada día
disimular o fanatismo que sinto por ti
facer de Macgyver, apañándome sempre con nada
cederlle a outra boca a custodia dos bicos que quero darche
aceptar que poder mirarte, é un desexo concedido.